Historia szkoły

W roku szkolnym 1918/19, kiedy Polska odzyskała niepodległość, język niemiecki został zastąpiony polskim,
były inspektor szkolny – Niemiec – opuścił swe stanowisko, a jego miejsce zajął Polak pan Degórski.
Wielką uroczystość szkolną – pierwszą w wyzwolonej Polsce – zorganizowano 3 maja 1919 roku,
27 grudnia natomiast urządzono akademię ku czci wybuchu Powstania Wielkopolskiego.
Dzieci bardzo chętnie uczyły się przedmiotów w języku ojczystym, były jednak trudności

w nabyciu podręczników, których ceny wzrastały.
Nauka w szkole odbywała się z przerwami.
W 1923 nastąpiła zmiana profilu szkoły. Stanowisko nauczycielki powierzono pani Wojnarowskiej.
Zmieniono dotychczasową szkołę ewangelicką na katolicką.
W 1924 utworzono spółdzielnię szkolną, która zaopatrywała dzieci w szkolne przybory.
W 1927 roku szkoła zmieniła się z dwuklasowej na trzyklasową.
W roku 1935 z inicjatywy kierownika pana Włodzimierza Szulca zorganizowano
dla całej gminy Wielki Zlot Oświatowy.
Szkoła działała na rzecz środowiska, nastąpił rozkwit czytelnictwa wśród dorosłych.
Kierownik szkoły zorganizował wycieczkę dzieci do Gdyni, a w szkole teatr pacynek.
W roku 1936 roku odbywają się kursy dokształcające dla uczniów klasy VII.
Lata 1936/37 przynoszą dalszy rozwój kompletów czytelniczych.
W roku 1938 został sprzedany budynek szkolny w Psarskim.
Fundusze uzyskane ze sprzedaży przeznaczono na budowę nowej szkoły w Kiekrzu.
W 1939 postanowiono sprzedać i nowy budynek. Pieniądze przeznaczono na ten sam cel.
Wiosną po załatwieniu wszelkich formalności wybrano ofertę budowniczego pana Antoniego Hoppela z Poznania, który zobowiązał się wybudować szkołę w bardzo krótkim czasie – do czerwca 1939 roku.
Termin został dotrzymany, jednak 1 września 1939 roku wybuchła II Wojna Światowa.
Z budynku szkolnego wyrzucono kierownika, 5 września uruchomiono szkołę niemiecką.
Zniszczono wszelkie środki dydaktyczne szkoły polskiej.
Zachowały się nieliczne dokumenty dzięki zabezpieczeniu ich przez pana Szulca – m.in. kronika szkoły.
Po wojnie 5 III 1945 rozpoczęto naukę w polskiej szkole w dwóch starszych budynkach.
Naukę prowadzono w bardzo trudnych warunkach ze względu na brak podręczników,
środków dydaktycznych oraz słaby zasób wiedzy ówczesnych uczniów.
Kierownictwo w tym czasie powierzono panu E. Suchomskiemu, gdyż pan Szulc nie wrócił jeszcze po wysiedleniu.
Od września kierownikiem znów jest pan Szulc.
Trwały wtedy prace wykończeniowe budynku, w którym teraz się uczymy.
W 1947 roku inspektor powierzył stanowisko kierownika panu T. Miszke,
a pan Szulc został inspektorem w Poznaniu. W tym samym roku do użytku oddano piętro.
Szkołę zelektryfikowano. Rok później wybudowano przed budynkiem schody, po których chodzimy do dziś.
W roku szkolnym 1949/50 stanowisko kierownika szkoły objął pan B. Just.
Pracował dla naszego środowiska do 1962 roku. Jego staraniem w roku 1958 zbudowano dom mieszkalny dla nauczycieli. Umarł nagle w 1963. Stanowisko po nim powierzono pani A. Pucale.
W 1967 opuścili mury szkolne pierwsi absolwenci zreformowanej szkoły ogólnokształcącej.
W lipcu 1968 roku nasza szkoła weszła w plan tzw. limitów kapitalnych remontów.
W 1974 zainstalowano centralne ogrzewanie. Zniknęły z klas piece kaflowe,
które zostały zastąpione przez kaloryfery.
W 1975 nastąpiła likwidacja Szkoły Podstawowej w Pawłowicach w związku z reorganizacją szkolnictwa.
Powstała zbiorcza Szkoła Gminna w Rokietnicy, której dyrektorem była pani H. Przewoźniak.
Nasza szkoła również jej podlegała. Wielkim osiągnięciem stało się otwarcie na nowo świetlicy szkolnej w 1976 roku oraz prowadzenie stołówki z dwudaniowymi obiadami.
W roku szkolnym 1978/79 skończyła pracę na stanowisku dyrektora pani A. Pacała, objął je pan T. Rzyszczak,
a w 1982/83 U. Rzyszczak. W sierpniu 1984 na dyrektora powołano panią Z. Galas,
długoletnią nauczycielkę tutejszej szkoły. 1 września powstał Inspektorat Oświaty i Wychowania w Rokietnicy, któremu podlegała szkoła w Kiekrzu, a pan T. Rzyszczak został inspektorem.
W tym też roku dzieci rozpoczęły lekcje kultury fizycznej w sali gimnastycznej w Klubie LKS w Kiekrzu.
W sierpniu 1986 z inicjatywy dyrektora szkoły został powołany Społeczny Komitet Rozbudowy Szkoły.
W grudniu zabezpieczono teren budowy, wykonano dokumentację, rozbudowa szkoły zostaje ujęta
w planie inwestycyjnym.
31 grudnia 1987 Szkoła Podstawowa w Kiekrzu przestała być szkołą wiejską,
stała się Szkołą Podstawową nr 28 w Poznaniu dzielnicy Poznań – Jeżyce. Zmieniły się władze oświatowe.
W 1990 nawiązano współpracę ze szkołą z Forshagi. W ramach współpracy uczniowie wyjechali do Szwecji i rozpoczęła się działalność ekologiczna w naszej szkole. 1 września 1990 nastąpiły zmiany organizacyjne:
została zmniejszona ilość godzin lekcyjnych, zredukowano etaty, religia stała się przedmiotem nauczania w szkole.
W listopadzie 1991 podłączono wodę do szkoły, wykopano szambo i postawiono kontenery WC,
rozpoczęto kopanie i zalewanie fundamentów pod segment A szkoły.
Brakowało jednak pieniędzy na dalsze prace budowlane. Dzieci nie miały boiska.
Klasy najmłodsze odbywają zajęcia w nowym Domu Katechetycznym.
W listopadzie 1993 rozpoczęły się prace nad wyborem patrona szkoły.
We wrześniu 1994 nastąpiło uroczyste otwarcie segmentu A szkoły. Zmniejszył się wskaźnik zmianowości.
8 czerwca 1996 roku nadano uroczyście szkole imię Kornela Makuszyńskiego
1 września 1998 cieszyliśmy się z otwarcia boiska, a w 1999 placu gier i zabaw.
31 sierpnia dyrektor szkoły Z. Galas odeszła na emeryturę.
Od 1 września stanowisko dyrektora po wygranym konkursie objęła pani G. Maciejewska.
W 2001 roku został wkopany kamień węgielny pod budowę wielofunkcyjnej sali gimnastycznej, która 17 września została oddana do użytku.
1 września 2004, zaraz po rozpoczęciu roku szkolnego, nastąpiło uroczyste otwarcie pracowni komputerowej.
Dalszy ciąg historii  w przygotowaniu.  HISTORIA JEST TWORZONA CAŁY CZAS…
Powiększ tekst
Wysoki kontrast